Er mist toch echt nog iets

Hier zit ik dan, in Thailand, misschien wel mijn favoriete plekje op de hele wereld. De afgelopen 18 maanden volgde ik twee opleidingen tot yoga docente en startte een eigen zaak. 

Neen, niet als yoga docente, maar als marketing freelancer. Een job die ik volledig vanop afstand doe. Wat me toelaat op deze manier te leven en te reizen. 

Toch is er nog steeds een stukje dat mist. Daar had ik het eerder al eens over gehad met Willemijn. Toen ik haar hielp met de marketing van WILL Be Strong vroeg ze me geregeld ‘of ik dat ook echt leuk vind om te doen’. Toen had ik haar al eens toevertrouwd dat ik marketing niet zo fijn vind. Marketing is altijd een logische stap geweest. Ik ben er goed in en verdien er geld mee. Maar eigenlijk weet ik helemaal niet wat ik nu écht leuk vind om te doen. 

Leuk is voor mij heel lang niet relevant geweest. Presteren, dat is prioriteit! Plannen voor later dat kan ik wel. Werken voor een stabiele toekomst waarin ik dan ook eindelijk gelukkig zou zijn. Anderen die echt een passie hebben, een talent, daar ben ik eigenlijk enorm jaloers op.

Eindelijk alles waar ik van droomde. Of niet? 

Laten we even teruggaan naar mijn vorig leven… Na heel wat inzet was ik dan eindelijke marketing manager. Een titel met aanzien, een mooi salaris en een leuke bedrijfswagen. Na de werkdag reed ik naar huis naar mijn lieve vriend en hondje. Het perfecte leventje. Alles waar ik vroeger van droomde.

Perfectionisme 

Daar had ik dan ook wel enorm veel voor gedaan. Niet één maar twee masterdiploma’s wou ik hebben voor ik de arbeidsmarkt op kon gaan. Ken je dat gevoel van nog niet goed genoeg? Of nooit goed genoeg, misschien? Een perfectionistisch kantje waarvoor goed steeds beter moet. 

Carrière maken

Een volgende stap was de corporate ladder beklimmen. Ook hier zou, nee, moest, ik het goed doen. Net als tijdens mijn studies leefde ik zo goed als volledig in mijn hoofd. Alles draaide om goed presteren, de rest was bijzaak. 

Grenzen? Wat zijn dat? 

Grenzen stellen dat kon ik niet. Volgens het ‘u vraagt, wij draaien principe’ nam ik er steeds meer taken bij. Een extra klant in mijn portfolio? Natuurlijk! Nog een event organiseren? Tijd genoeg! In het feestcomité? Ja, fijn! Een gezondheidsinitiatief opzetten? Waarom niet?! Je leest het, een echte pleaser. Neen zeggen, was geen optie.

Hoe stress er langzaam inkroop

Natuurlijk had ik wel wat last van stress. Wie niet? De werkdruk was hoog. De interne machtsspelletjes en bedrijfspolitiek waren vermoeiend. Thuis had ik ook een huishouden te regelen en een sociaal netwerk te onderhouden. 

De stresskwaaltjes werden dan ook moeilijker te negeren. De eerste keer migraine kwam helemaal uit het niks. Dokter schreef me wat voor en ik kon weer verder.

Tot de dokter stop zei

Slaapproblemen

Dan kwamen de slaap problemen. ‘s Avonds in bed liggen piekeren en malen, uren wakker liggen en maar niet in slaap kunnen vallen. Later werd ik ‘s nachts ook wakker met nachtmerries. Om dan tegen de ochtend uitgeput te zijn en nog meer op te zien tegen de dag. 

Frustratie kwijtraken in de gym

In een poging gezonder te worden en een vorm van controle terug te vinden, stortte ik me op de gym. Maar de intense en frequente workouts braken mijn lichaam keer op keer. Spierscheur, overbelasting, ontstekingen, … 

Ja, sporten is gezond. En beweging is enorm belangrijk wanneer je werkt aan balans. Maar een uitgeputte geest en lichaam nog meer belasten in een poging om frustraties kwijt te geraken is geen oplossing. Door meer energie op te doen dan er voorhanden is, loopt je batterij helemaal leeg. In deze periode zag ik mijn huisarts bijna vaker dan mijn beste vriendin. 

Thuis blijven op voorschrift

Tot de dokter stop zei. Overwerkt was het verdikt. Twee weken thuisblijven. Dingen doen die ik leuk vind. Makkelijker gezegd dan gedaan. Zoals ik hier eerder al zei, had ik helemaal geen idee wat ik leuk vind. Het einddoel was altijd prioriteit. Dat werden dus twee weken van serietjes kijken en uitslapen. Rusten, zonder te werken aan het onderliggende probleem loste helaas niets op. 

Het zaadje dat gepland werd in India

Wat later besloot ik in een opwelling mijn broer die in India was een bezoekje te brengen. Ik was nog nooit ver op reis geweest en nu was ik zo gek om van alle landen die er zijn net naar India te gaan. Dus stortte ik me maar op de voorbereiding. 

Achteraf gezien kan ik zeggen dat India een van de beste beslissingen van mijn leven geweest is. Zo veel indrukken, geuren, kleuren, mensen, … komen allemaal tegelijk op je af. Zo veel dat het eigenlijk te veel is om in je op te nemen.

Tot rust komen in een ashram

Als tegengewicht was er onze tijd in een ashram in Rishikesh. Een ashram is een soort Indisch klooster. Waar monniken en bezoekers stilte vinden. Je kan er mediteren, yoga doen en rust ervaren. Daar voelde ik voor het eerst wat het is om thuis te komen bij jezelf. 

Op het dak van de ashram tijdens een meditatie sessie werd er een zaadje gepland. Daar voelde ik, voor het eerst in een lange tijd, rust. Ik voelde me goed. Een soort stille kracht die altijd al in me zat leek ineens aangewakkerd. 

Thuis weer in hetzelfde patroon

Jammer genoeg kon ik thuis dat gevoel niet vasthouden. Ik kwam weer in hetzelfde ritme terecht. De kracht die ik in mezelf ontdekt had ging weer sluimeren. 

Uit mijn lijf, in mijn hoofd

Werken, werken, werken. Weer weg uit het nu. Weg uit mijn lijf. Ik leefde weer helemaal in mijn hoofd.

Het duurde niet lang tot ik nog eens uit viel. Weer schreef de dokter me twee weken thuis. Deze keer concludeerde ik dat het nu wel echt aan de job moest liggen. Want ik had daarnaast toch alles waar je maar van kon dromen? 

Nieuwe job

Al snel vond ik een nieuwe job. Nu had ik echt alles wat ik ook gewild had. De job met bijhorend aanzien, salaris en bedrijfswagen. Een lief vriendje met wie ik samenwoonde in een mooi huis en een puppy die in de tuin speelt. 

Is dit hét dan? 

Toch werden de stress symptomen erger en frequenter. Maar wat doe je wanneer je toekomstplannen op zijn? Wanneer je eindelijk dat punt in je leven bereikt hebt, waar je dacht gelukkig te zijn? En het akelige besef komt dat dit niet het geval is. 

De vraag: ‘is dit het dan?’ begon door mijn hoofd te spoken. Zou het leven niet meer moeten zijn? Ik heb alles waar ik van droomde en voor gewerkt had. Maar waarom ben ik dan nog steeds niet gelukkig?

Na lang nadenken zette ik een punt achter mijn relatie. En besloot ik alleen op reis te gaan naar Indonesië. Wat tijd met mezelf doorbrengen en een stukje van de wereld zien. 

Dat kan ik niet

Tijdens die eerste solo reis ontmoette ik veel zogenoemde long term travelers. Zij zeiden hun job op om te reizen. Of werken een aantal maanden per jaar op interim contracten om dan weer te vertrekken. 

Het leek me helemaal geweldig om die vrijheid ook te hebben. Maar ik kon dat niet. Neen, ik had te veel tijd, geld en energie geïnvesteerd in mijn opleiding en carrière. Dat kon ik zo maar niet weggooien. Die optie had ik echt niet. 

Mijn jaloezie leidde tot een interessante vaststelling.

Toen ik in Denpasar weer op het vliegtuig naar Brussel stapte. Besliste ik wel dat ik weer naar India zou gaan. Terug naar Rishikesh om een opleiding tot yogadocente te volgen. En wel snel.

After-vacation dipje

Weer achter mijn bureau had ik het maar moeilijk om er terug in te komen. In mijn hoofd bleven alle indrukken van mijn reis naar Indonesië door mijn hoofd spoken. 

Nu noem ik die periode soms mijn quarter life crisis. Wat me toen helemaal over de rand geduwd heeft was een telefoontje van de huisarts: ‘abnormale cellen’. Mijn wereld stortte even helemaal in. 

In deel 2 van mijn verhaal lees je hoe ik mijn leven stap voor stap omgooide na deze wake-up call.