Na een jaar lang in het super relaxte Bali te hebben gewoond moet ik eerlijk bekennen dat ik moeite heb met wat ik in Nederland om me heen zie. We hebben zo weinig aandacht voor elkaar en we rennen van activiteit naar activiteit in plaats van te leven in het moment. Wanneer we niet bewust op de denkbeeldige rem gaan staan dan zit straks iedereen thuis met een burn-out, iets wat de nieuwe trend lijkt te zijn. Ongemerkt word ik meegesleurd in deze alledaagse haast waarbij ik vergeet te luisteren naar wat mijn lichaam nodig heeft. Met alle gevolgen van dien. In dit blog laat ik aan de hand van een persoonlijk voorbeeld zien wat er gebeurt als je niet naar je lichaam luistert, maar alleen het einddoel voor ogen hebt.

Gespannen op de fiets voor een dagje ontspannen in de sauna

Samen met Ray ben ik onderweg naar de sauna. Sinds de geboorte van onze Jax 7 maanden geleden zijn we niet meer samen op pad geweest. We hebben besloten om lekker op de fiets te gaan, zo hebben we nog wat beweging. Ik vertel hem dat er wel een pittig stukje tussen zit, namelijk de befaamde Amersfoortse Berg. Ik zie de berg al in mijn vizier en ik merk dat het omhoog komen al zwaarder wordt, maar ik ben vastbesloten om naar boven te fietsen op mijn geleende oma fiets. Ik merk dat het steeds zwaarder wordt en ik voel mijn benen branden, maar dat negeer ik. Ook merk ik dat ik zwaarder begin te ademen. Ook dat negeer ik. Ik moet en zal al fietsend boven komen.

Opgeven is voor mietjes

Boven aan gekomen stap ik af, omdat Ray in geen velden of wegen te bekennen is. Ik kijk naar beneden en ik zie hem in de verte. Ja hoor, hij loopt met de fiets aan zijn hand! Ik hoor mezelf oordelen: “Natuurlijk, hij geeft gewoon op wanneer het te moeilijk wordt!”. Hij komt boven aan gelopen en zegt dat die mij geroepen heeft. Dat had ik natuurlijk niet gehoord met mijn fanatieke gedrag. Hij zegt: “Ja, mijn benen konden écht niet meer. Ik moet toch naar mijn lichaam luisteren”. Als er iets is waar ik op dat moment níet mee bezig was, was het wel naar mijn lichaam luisteren. Ik was bezig met waar ik – koste wat het kost – uit wilde komen. Naar mijn lichaam luisteren is iets wat ik nooit heb geleerd. Niet zeuren, doorgaan! Dat opgeven voor mietjes is, dat heb ik dan weer wel meegekregen. Dat verklaart waarom ik mijn oordelende gedachte zo snel paraat had.

Wegmoffelen met je mindset

Ik besluit dit te vertellen. Hij reageert heel relaxed. We praten nog even verder. Waarbij we belanden bij het onderwerp: slapen wanneer je moe bent. Ik heb geleerd dat ik moet doorgaan totdat iets af is. “Slapen kan altijd nog”. Dit is natuurlijk een perfect voorbeeld van de signalen van je lichaam negeren. Je kunt namelijk heel veel weg moffelen met je mindset. Dat zie je wel tijdens mijn fietstocht de berg op. Nu denk ik dat dat voor een keer niet zo’n kwaad kan, maar deze signalen negeer ik natuurlijk niet alleen nu. Dat is een dagelijks patroon.

Waarom luisteren naar alle signalen van je lichaam zo belangrijk is

Hoe meer je doet wat niet fijn voelt en je deze signalen negeert hoe verder je bij je eigen kern af komt te staan. Ik begrijp heel goed dat dit dingen zijn die je onbewust in stand houdt of zelfs misschien ook nog wel door je omgeving versterkt worden. Want ja, wanneer ik tegen Ray zeg dat we er anders een uur over fietsen, dan gaat hij toch zichzelf pushen om ook sneller te fietsen. Dat deed Ray niet, hij ging gewoon lopen met de fiets aan zijn hand. Er is dus eigenlijk heel veel moed voor nodig om hier echt naar te luisteren. Maar het begint met bewustwording, want wanneer je niet weet wat jouw grens hierin is dan ga je zo ongemerkt met een ander mee.

Dit gebeurt je niet een enkele keer. Dit is een patroon, net zoals ik die bij mezelf herkende. Het steeds opnieuw negeren van je lichamelijke signalen is het perfect voer voor het creëren van een burn-out! Hoe doorbreek je deze patronen? De eerste stap is bewustwording. Dit is ook wat we bij de WILL Be Strong opleidingen als eerste leren. Hoe dichter je bij jouw kern staat, hoe beter je van daaruit zult zien jij nodig hebt. Zo slaag je er in om je bewust te worden van je patronen én deze te doorbreken.

Merk jij dat je (regelmatig) over je eigen grenzen heen gaat? Herken je je in mijn verhaal, dat het einddoel zwaarder telt dan de weg er naartoe, met alle gevolgen vandien? Of lukt het jou wel om je grenzen te bewaken?