Veel moeders zijn bewust bezig met de opvoeding van hun kinderen. We kunnen echt nachten wakker liggen als iets niet lekker loopt of als er iets staat te gebeuren. Je kindje is bijvoorbeeld ziek, wordt geplaagd,of gaat de eerste keer op kamp.
We proberen ze zo goed mogelijk voor te bereiden, alles uit te leggen, of te helpen. En dan kom je erachter, dat het bij jezelf begint.

Ik?  Een ‘pleaser’?

Zelf was ik best een ‘pleaser’, ik wilde leuk, slim, knap en goed genoeg gevonden worden. Ook al werd je soms echt slecht behandelt dan nog wist ik het zo te praten dat het niet zijn of haar schuld was. Je kent de uitvluchten wel: die heeft zijn dag niet, misschien is er iets privé, wat zou ik fout gezegd hebben…. Maar vond ik het erg? Nee, het is wel prima. Ook al kreeg ik soms stress om ergens naartoe te gaan of voelde me niet helemaal happy op bepaalde plaatsen.

Waarom blijft ze naar haar toe gaan?

Nu zag ik, bij mijn dochter, dat ondanks een vriendinnetje van haar, haar echt slecht behandelde, ze elke keer weer naar haar toe ging. Ik zag dan de frustratie en verdriet bij haar. Toch ging ze nadat we het besproken hadden er WEER naartoe. Waarom dan??

“I don’t need a mirror. I have kids”

Hoe kan ik haar probleem aanpakken?

Aangezien ik destijds zelf de opleiding aan het volgen was voor fundamental coach, heb ik deze in de groep gegooid en besproken. Daar kreeg ik eigenlijk 1 vraag terug: “Maar, hoe ben jezelf?” Mijn antwoord was meteen:  “Nee, zo ben ik niet of….”

Na hier over nagedacht te hebben herkende ik het. Hier begon het, je ervan bewust worden, mee aan de slag gaan, waarom doe ik het, waar liggen mijn overtuigingen en angsten, klopt dit? Of helemaal niet, hoe komt dit eigenlijk? Waar is het ontstaan?

Verandering is vallen en opstaan

Ik ben er nog niet, ik kan nog redelijk makkelijk in deze ‘please’ rol vallen. Maar ik voel verandering, ik voel groei. Mensen die grip op me hadden, hebben dat opeens niet meer. Ik merk dat ik bij bepaalde situaties niet ontwijk of zekerder aanga.

Maar het leukste is dat ik het nu ook merk bij mijn dochter, ze wordt weerbaarder, ze komt voor zichzelf op en zoekt steeds minder bepaalde kinderen op die haar slecht behandelen, ze doet haar eigen plan. Ook zij is daar heel groeiend in, ze maakt stapjes vooruit en achteruit. Gelukkig bespreekt ze haar frustraties met mij, zodat ik haar kan helpen.

Of toch weer misschien mezelf ga helpen?
Herken jij jezelf in je kinderen? Graag hoor ik van je.

Liefs,
Simone