Inleven, waarom doet de ene het meer dan de ander?

Als baby wordt je er eigenlijk niet mee geboren, in peuterleeftijd begint dit een beetje te ontwikkelen; het echt kunnen verplaatsen in een ander begint op kleuterleeftijd en bij zes jaar begin je ook de mindere duidelijke emoties te zien van een ander. Dit blijft zich als het goed is ontwikkelen. De deels natuurlijke ontwikkeling moet wel gestimuleerd worden.
Hoe wordt het gestimuleerd: eigenlijk door het voorbeeld dat we meekrijgen bij onze opvoeding. Dus echt wat kinderen zien en ervaren stimuleert de ontwikkeling van inlevingsvermogen. Een goed voorbeeld doet dus volgen.

Er is een adertje onder het gras 

Maar uit persoonlijke ervaring heb ik geleerd dat er toch een extra aandacht puntje bij is. Wij als volwassen komen natuurlijk met heel veel volwassen inlevingsmomenten in aanraking. We kunnen ons dan goed inleven. Alleen zit er een verschil van beginpunt van volwassenen en kinderen. Ik zal het even duidelijk maken met een voorbeeld.

  • Er is sterfgeval in de familie, als volwassen persoon laat je het verdriet van een ander er zijn, je luistert, hebt respect, neemt zelf geen extra ruimte in…. Er zijn duizend manieren hoe je kunt reageren, afhankelijk van de situatie. Als volwassene is het soms voor ons al onwennig, maar we weten er vaak mee om te gaan.
    Een kindje die erbij is ziet dit en afhankelijk van de leeftijd wordt er rekening gehouden met de situatie. Vaak als het wat ouder is (onderbouw) dan zal het proberen in te leven en naar hun kunnen en gevoel handelen. Tegelijkertijd is dit helemaal nieuw en is het nieuwsgierig en gaat het vragen stellen, op ontdekkingstocht. Vaak zal je zien dat volwassenen het kindje ‘tot de orde roepen’: zeggen stil te zijn. Want het is naar ons gevoel met onze inleving naar de rouwende niet: netjes, van toepassing, confronterend…. 

In dit voorbeeld wordt er goed ingeleefd met de rouwende, maar eigenlijk helemaal niet met het kind: Hoe komt het allemaal over bij het kind? Wat ervaart het? Wat voelt het? Wat ziet het? Als je dan kijkt vanuit het standpunt van het kind is het heel logisch. En afkappen of misschien boos worden creëert alleen maar onbegrip. Hoe zou je het kunnen aanpakken dat het voor beide partijen goed is?

We leven ons vaak makkelijker in op volwassen situaties als van een kind situatie, terwijl het kindje volop in ontwikkeling is om het te leren. We leven niet meer in deze wereld dus dan gaat het makkelijk aan ons voorbij. Zelf heb ik het voor de eerste keer beseft toen ik als juffrouw in opleiding voor moest lezen voor kinderen. Ook al las ik mooi expressief voor, de kinderen waren niet echt betrokken. De tip die ik toen kreeg was: “Leef je in alsof je een kindje bent en dan het verhaal beleeft: beeld je het echt in”. Deze was goud waard, hier geniet ik en mijn kinderen nu nog van.

Vervolgens werd ik gezegend met kindjes en werd ik moeder, ook hier kwam het weer terug.
Kleine voorbeeldjes:

  • In het ziekenhuis worden kindjes vaak op een weegschaal neergelegd die razendsnel het gewicht vaststelt. Maar over het algemeen vind een baby’tje dit niet prettig. Als je ze dan weegt met een hangweeschaal, waarbij de baby in een doek wordt gelegd, zie je vaak ontspannenere taferelen bij een baby. Maar waarom: 
    Vanuit de baby kijkende, voor de geboorte was het altijd veilig omringd door zachte ronde vormen, opeens kom je al in een koude, droge, open wereld. De doek omringt ze, knuffelt ze als het waren terwijl ze bij de weegschaal op een vlak worden gelegd op een vaak koudere ondergrond. Baby’tjes hebben tot dan toe eigenlijk nooit rechte oppervlakten meegemaakt.
  • Jason, onze zoon, had veel last van krampjes en huilde hier veel door, dus wij namen hem bij ons en wiebelde er veel mee. Ons bezoek gaf een opmerking waar de kraamverzorgende heel mooi op zei: ‘Maar dit mannetje heeft zijn darmpjes nooit gevoeld en die moeten opeens heel hard werken en doen pijn. Hoe kan hij het anders laten merken?’

Dus inleven leren of aanleren is niet makkelijk en vanzelfsprekend. We hebben een druk leven en merken niet alles op. Alleen als we ons makkelijk zouden kunnen inleven zou het vaak zoveel makkelijker zijn om los te kunnen laten.

Gelukkig is het (meer) leren inleven nooit te laat om te leren.
Wil je graag weten hoe je je beter kunt gaan inleven? Laat het dan in een berichtje hieronder weten

Liefs,
Simone