Voelt dat ook zo voor jou? Ik denk dat het voor de meeste volwassen personen niet zo is. Terwijl kleine kinderen eigenlijk niks anders doen.

Jong geleerd, oud gedaan, toch?

Babyt’jes gaan op hun instinct af, ze voelen iets en reageren hierop. Hebben ze honger huilen ze, hebben ze pijn door buikkrampjes dan huilen ze -maar net weer op een andere manier-, zijn ze moe gaan ze slapen. En zijn ze gelukkig dan stralen ze.
Jaloersmakend simpel allemaal.

Naarmate ze ouder worden wordt het genuanceerder. Er komen meer gevoelens bij en gaan gevoelens herkennen bij een ander. Met de gevoelens van een ander leren ze spelen, maar leren ze ook dat bepaalde gevoelens ‘niet goed‘ of ‘slecht’ zijn. Zo worden overtuigingen gevormd. Door bepaalde overtuigingen gaan ze afstand nemen van hun gevoelens. Wat in het volwassen leven weer juist voor problemen gaat zorgen. Vervolgens worden overtuigingen weer doorgegeven aan de volgende generatie. Je kunt eigenlijk spreken van een visuele cirkel…

Hoe kunnen we deze visuele cirkel doorbreken?

Als ouder of al invloed hebbend persoon op kinderen is het belangrijk om de gevoelens van kinderen er te laten zijn.

Dit is makkelijk gezegd natuurlijk, maar daarvoor moet je eerst je eigen overtuigingen gaan herkennen/zien. Aangezien we vol overtuigingen zitten geven we deze bewust of onbewust door. Vind je dat je niet echt enthousiast mag zijn om een speciale reden en verberg je dit, dan ga je dit terug zien bij kinderen. Of als je van mening bent dat jongens niet mogen huilen, dan zal je ook snel zeggen: ’Je bent een grote jongen, en die huilen niet.’

Maar waarom zou je niet mogen rondspringen als je blij bent? Andere mensen worden meestal ook vrolijk van een lach. Waarom zou je niet mogen huilen omdat je een jongen bent? Die kunnen ook pijn en verdriet hebben. Persoonlijk ben ik blij als mijn man deelt wat er in hem omgaat.

Welke overtuiging heb je, klopt deze? En kun je je inleven vanuit het kind? Het is goed om te beseffen dat je eigen waarheid niet de waarheid is van een kind. Een kind ontvangt alles veel puurder. Verplaats je in het kind, leef je in in je kind, krampjes bij een baby doen pijn, die heeft nooit ervaren wat krampjes zijn en opeens zijn ze er. Als je valt op stenen doet dat pijn, wij weten dat het tijdelijk is en hebben waarschijnlijk al ergere dingen gehad. Maar een kind heeft dan pijn. Leef je in in het kind, vererger of dramatiseer het niet, maar stap er niet overeen door bijvoorbeeld een opmerking te geven zoals ‘grote kinderen huilen niet’ of ‘hier, een snoepje’. Vraag waar het pijn heeft en toon er begrip voor. Geef een aai of een kus, dit werkt echt!

Zelf vind ik het geweldig als mijn kinderen naar mij toe komen met een bepaald gevoel dat ze niet kennen. Me verplaatsen in hun situatie, luisteren naar wat ze zeggen en samen eruit komen welk gevoel ze ervaren, zonder een inkleuring te geven bij het gevoel.

Vb: laatst had mijn zoontje mee gedaan aan een scholierenloop. Hij had goed zijn best gedaan, maar was vierde. Een vriendje was sneller, en er deden twee kindjes van een ander dorp mee. Nadat hij bekomen was van de loop zei hij: “Mama, ik voel me zo, ja niet boos, en ik ben ook niet verdrietig. Maar hoe zal ik het zeggen, ik ben ook niet blij, ik vind het stom dat die andere twee mee deden, dat is toch stom! Dan was ik gewoon tweede geweest en nu niet. Nee, ik vind het niet leuk.”

Lief en knap van hem dat hij het zo kan verwoorden. Mij geeft dat weer het gevoel dat hij zich thuis voelt, welkom en zich niet schaamt. Trots dat hij het met me deelt en we het samen mogen uitzoeken, hij staat me toe in zijn wereld. Inleven wordt dan ook makkelijker en we leren samen.

Ik vond het een vrij complete omschrijving die hij gaf, maar welk gevoel denken jullie waar mijn zoontje het over had?

Graag zie ik je reacties!

Liefs,
Simone