Ik ben heel erg goed in mijn gevoel verborgen te houden voor anderen. Ik durf confrontaties moeilijk aan te gaan, bang dat ik de ander boos/teleurgesteld maak en het een (tijdelijk) einde zou kunnen betekenen van een vriendschap/relatie. Ik ben een vrede-bewaker. Nu ik steeds meer bezig ben met ‘voelen’ (zie mijn vorige blog) merk ik dat ik het gewoonweg niet meer kán om mijn gevoel NIET te uiten/confrontaties NIET aan te gaan. Ik moet wel, want anders ga ik mijn gevoel uit de weg. En ik heb ondertussen geleerd dat dat niet fijn is voor mijn eigen gemoedstoestand…

En het zeggen wat ik vind, dat gaat momenteel nog steeds niet van een leien dakje, hoor. Echt niet! Het gaat vaak een beetje als volgt:

Mijn eerste gedachte: “Oké, dat vind ik niet leuk/fijn/is niet hoe ik het zie.”

De gedachte die daarop volgt: “Ik doe het wel zoals die persoon het zou willen/ik laat het gaan.”

Vervolgens: “Maar als ik er niks van zeg, dan wordt het er voor mij niet leuker op. Dan negeer ik mezelf. Dat wil ik niet.”

En daarna: “Shit, ik moet er dus iets van zeggen…”

“Maar wat als de ander boos wordt?”

“Nou en, dan heb ik in ieder geval mij gevoel geuit en kunnen we een GESPREK aan gaan. Dan kunnen we misschien kijken wat voor ons SAMEN werkt.”

“Euuhhh, oké. Ik vind dit eng, maar let’s do this…!”

Na deze interne monoloog (herken jij je hier in?), besluit ik toch mijn gevoel te uiten. Out of my comfort zone? Ja, enorm. Het resultaat? Tot nu toe, enorm verrassend! Tot nu toe is niemand van mij weggestapt, wat in het verleden wel gebeurde toen ik mijn mening uitte. Maar dan ook echt letterlijk: ik gaf mijn mening, en bam, mensen zette een stap achteruit. Alsof ik een enge ziekte had. Hallo, angst om echt mijn mening te geven! Maar dat was vroeger, in de eerste klas, toen iedereen nog aan het puberen was en de groepsdruk echt enorm hoog was.

Maar nu… Nu is nog niemand van mij weggestapt. En weet je, als iemand wel van mij wegstapt, hoe pijnlijk ook, dan ligt dat niet aan mij. Want ik zeg wat ik voel, en als ik dat zeg, dan zeg ik het wel op de manier waarop ik de ander is zijn of haar waarde laat. Want diens gevoel mag er ook zijn (en dat vind ik ook moeilijk, hoor!).

De ander weet gewoonweg niet wat ik voel, omdat ik het zo goed voor mij heb leren houden. Dat ik dit nu weet is op de een of andere manier zo’n waardevolle ontwikkeling voor mij. Een ontwikkeling waarvan ik niet wist dat ik die nodig had: ik rolde immers gewoon met de flow. Ik was onbewust.

En het mooiste? Doordat ik leer naar mijn gevoel te luisteren, leer dit te delen met anderen op een OPRECHTE manier, ontstaat er veel meer ruimte voor ALLE andere gevoelens, dus niet alle de minder leuke, maar juist ook de fijne. En ook die leer ik te delen.

Volgende week weer een update. Dan over mijn ‘gehaaste’ gevoel: over stress, over de druk van dingen ‘moeten’ doen. Iets waar ik heel erg snel last van heb, vooral van de spanning die werkdruk heet…

Een fijn weekend en heel veel liefs,

Denise